Shloka 7
कुन्ती-विलापः तथा गोविन्द-आश्वासनम्
Kuntī’s Lament and Govinda’s Consolation
न च कश्चिद् गृहे राजंस्तदा55सीद् भरतर्षभ । नस््त्री न वृद्धो न शिशुर्वासुदेवदिदृक्षया,भरतश्रेष्ठ] उस समय भगवान् वासुदेवके दर्शनकी तीव्र इच्छाके कारण स्त्री, बालक अथवा वृद्ध कोई भी घरमें नहीं ठहर सका
na ca kaścid gṛhe rājan tadā āsīd bharatarṣabha | na strī na vṛddho na śiśur vāsudeva-didṛkṣayā ||
ข้าแต่พระราชา ผู้ประเสริฐแห่งวงศ์ภารตะ! ครานั้นไม่มีผู้ใดอยู่ในเรือนเลย ด้วยความใคร่จะได้เห็นวาสุเทวะ—ทั้งสตรี คนชรา และแม้เด็กน้อยก็ไม่อาจอยู่เฉย
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the magnetic moral and spiritual authority attributed to Vāsudeva: the community’s shared longing to see him overrides ordinary domestic routines, suggesting that reverence for a dharmic guide can unify all ages and social roles.
As events in the Udyoga Parva intensify, Vāsudeva’s presence draws the populace so strongly that no one—women, elders, or children—stays at home; everyone goes out to catch sight of him.