Shloka 25
Dvārakāyāṃ Sāhāyya-vibhāgaḥ (Alliance Allocation at Dvārakā) / उद्योगपर्व अध्याय ७
ततो<भ्ययाद् भीमबलो रौहिणेयं महाबल: । सर्व चागमने हेतुं स तस्मै संन्यवेदयत् | प्रत्युवाच तत: शौरिर्धार्तराष्ट्रमिदं वच:,जनमेजय! तब दुर्योधनने वह सारी सेना माँग ली, जो अनेक सहस्र सैनिकोंकी सहस्तरों टोलियोंमें संगठित थी। उन योद्धाओंको पाकर और श्रीकृष्णको ठगा गया समझकर राजा दुर्योधनको बड़ी प्रसन्नता हुई। उसका बल भयंकर था। वह सारी सेना लेकर महाबली रोहिणीनन्दन बलरामजीके पास गया और उसने उन्हें अपने आनेका सारा कारण बताया। तब शूरवंशी बलरामजीने धुृतराष्ट्रपुत्र दुर्योधनको इस प्रकार उत्तर दिया
tato 'bhyayād bhīmabalo rauhiṇeyaṃ mahābalaḥ | sarvaṃ cāgamane hetuṃ sa tasmai saṃnyavedayat || pratyuvāca tataḥ śaurir dhārtarāṣṭram idaṃ vacaḥ, janamejaya ||
ต่อมา ทุรโยธนะผู้มีกำลังดุจภีมะได้เข้าไปหาโรหิณียะ (พระพลราม) ผู้ทรงมหาพละ. เขาได้ทูลแจ้งเหตุแห่งการมาทั้งสิ้น. แล้ว, โอ ชนเมชยะ! พระเษารีพลรามจึงตรัสตอบบุตรแห่งธฤตราษฏระด้วยถ้อยคำดังนี้. ก่อนสงคราม นี่คือห้วงยามชี้ขาด—ที่ความผูกพัน ความเป็นญาติ และธรรม จะถูกทดสอบพร้อมกัน.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of counsel before conflict: a powerful claimant (Duryodhana) seeks validation and support, while an elder kinsman (Balarāma) is positioned to respond with guidance that must balance kinship, fairness, and dharma. It underscores that decisions made in diplomacy and alliance-building shape the moral trajectory toward war.
Duryodhana approaches Balarāma (Rauhiṇeya) and explains the purpose of his visit. The narrator then signals that Balarāma is about to answer Duryodhana, preparing the audience for the content of Balarāma’s counsel in the ensuing verses.