Shloka 13
Dhṛtarāṣṭra’s Inquiry and Sañjaya’s Etymologies of Kṛṣṇa’s Names
Puruṣottama-nāma-nirvacana
वैचित्रवीर्य पुरुषा: क्रोधहर्षसमावृता: । सिता बहुविधे: पाशैर्ये न तुष्टाः स्वकैर्धनै:
vaicitryavīrya-puruṣāḥ krodha-harṣa-samāvṛtāḥ | sitā bahu-vidhaiḥ pāśair ye na tuṣṭāḥ svakair dhanaiḥ ||
โอ บุตรแห่งวิจิตรวีรยะ! ผู้คนที่ถูกคลุมด้วยโทสะและความเริงใจ มิได้พอใจในทรัพย์ของตน และถูกผูกมัดด้วยบ่วงนานาประการ—เช่นกามและความหลง—ย่อมถูกกรรมผลักดันให้ตกอยู่ใต้อำนาจพระยมครั้งแล้วครั้งเล่า ดุจคนตาบอดที่เดินตามผู้นำตาบอด.
व्यास उवाच
Educational Q&A
Lack of contentment and being ruled by anger and exhilaration—while bound by desire and delusion—causes repeated downfall; one’s own karma drives one again and again toward death’s dominion (Yama).
Vyāsa addresses the Kuru heir (a ‘son of Vicitravīrya’) with a moral warning: those in the royal line who are dissatisfied and emotionally driven become trapped in worldly snares and repeatedly meet ruin, like blind followers led by blind guides.