Shloka 7
Udyoga Parva Adhyaya 62 — Duryodhana’s Claim of Victory and Vidura’s Allegories on Discord and Risk
यदा परिकरिष्यन्ति ऐणेयानिव तन््तुना । अतरित्रानिव जले बाहुभिमामका रणे
yadā parikariṣyanti aiṇeyān iva tantunā | ataritrān iva jale bāhubhir māmākā raṇe ||
ทุรโยธนะกล่าวว่า “เมื่อเหล่านักรบของเราจะใช้กำลังแขนในสนามรบจับและลากพวกปาณฑพมา ดุจนายพรานดึงลูกกวางที่ติดตาข่าย; และเมื่อพวกเขาจะถาโถมท่วมทับดุจกระแสน้ำที่ทำให้คนพายเรือไร้ผู้คุมหางเสือจมลงในวังวน—ครั้นพวกเขาเห็นกองทัพใหญ่ของเราซึ่งแน่นขนัดด้วยรถศึกและช้างศึกแล้ว ปาณฑพเหล่านั้น แม้แต่เกศวะ (กฤษณะ) ก็จักละทิ้งความทะนงตน”
दुर्योधन उवाच
Educational Q&A
The verse illustrates how arrogance and reliance on brute force distort moral judgment: Duryodhana imagines that sheer military pressure will break the Pāṇḍavas and even humble Kṛṣṇa. In the epic’s ethical frame, such overconfidence (mada/ahaṅkāra) is a sign of adharma and a precursor to downfall.
In Udyoga Parva, as war becomes imminent, Duryodhana speaks with swagger about the coming battle. He uses vivid similes—fawns dragged by a hunter’s net and helpless boatmen overwhelmed by water—to claim that his forces will overpower the Pāṇḍavas, forcing them (and Kṛṣṇa) to abandon their pride when confronted with his massive army.