Shloka 4
Udyoga-parva Adhyāya 47 — Arjuna’s Deterrent Declaration
Sañjaya’s Report
संशृण्वतस्तस्य दुर्भाषिणो वै दुरात्मन: सूतपुत्रस्य सूत । यो योद्धुमाशंसति मां सदैव मन्दप्रज्ञ: कालपक्वो5तिमूढ:
saṃśṛṇvatastasya durbhāṣiṇo vai durātmanaḥ sūtaputrasya sūta | yo yoddhum āśaṃsati māṃ sadaiva mandaprajñaḥ kālapakvo'timūḍhaḥ ||
“โอ้สารถี! จงให้กรรณะ บุตรแห่งสารถีผู้นั้น—ผู้วาจาหยาบคาย ใจชั่วร้าย ปัญญาทึบ ถึงกาลสุกงอมสู่ความตาย และหลงมัวอย่างยิ่ง ทั้งยังโอ้อวดเสมอว่าจะรบกับข้า—ได้สดับด้วย; และให้บรรดากษัตริย์อื่นที่ถูกเรียกมารบกับปาณฑพก็ได้สดับด้วย. ในสภากุรุ จงกล่าวถ้อยคำทั้งหมดที่ข้ากล่าวนี้ต่อพระเจ้าทุรโยธน์ โอรสธฤตราษฏระ พร้อมด้วยเสนาบดีทั้งหลาย ให้พระองค์ได้ยินโดยชัดแจ้ง”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical weight of speech and intention in conflict: abusive talk and arrogant boasting are portrayed as signs of delusion and moral decline, while the reference to kāla (Time/death) frames hubris as self-destructive and ultimately answerable to destiny.
Sañjaya reports a message meant for the Kaurava court: Karṇa is characterized as harsh-tongued and boastful about fighting, and the speaker instructs that these words be conveyed to Duryodhana (with ministers and allied kings present) as the war with the Pāṇḍavas approaches.