Shloka 33
Sanatsujāta-Āhvāna (Summoning Sanatsujāta) — Vidura’s Invocation and Dhṛtarāṣṭra’s Doubt
यथा स्वं वान्तमश्नाति शवा वै नित्यमभूतये । एवं ते वान्तमश्रन्ति स्ववीर्यस्योपसेवनात्,जैसे कुत्ता अपना वमन किया हुआ भी खा लेता है, उसी प्रकार जो अपने (ब्राह्मणत्वके) प्रभावका प्रदर्शन करके जीविका चलाते हैं, वे ब्राह्मण वमनका भोजन करनेवाले हैं और इससे उनकी सदा ही अवनति होती है
yathā svaṃ vāntam aśnāti śvā vai nityam abhūtaye | evaṃ te vāntam aśnanti svavīryasyopasevanāt ||
ดุจสุนัขที่กินอาเจียนของตนเองจนพินาศอยู่เนืองนิตย์ ฉันใด คนที่ยังชีพด้วยการอวดอ้าง ‘เดช’ และฐานะอันศักดิ์สิทธิ์ของตน ก็ฉันนั้น—ประหนึ่งกินสิ่งที่ดุจอาเจียน; ด้วยการเสพการโอ้อวดตนเช่นนี้ เขาย่อมเสื่อมลงไม่รู้จบ
सनत्युजात उवाच
Educational Q&A
One should not turn spiritual status, learning, or personal influence into a tool for livelihood through show and exploitation; such self-serving display leads to moral and spiritual decline.
In Sanatsujāta’s instruction (within Udyoga Parva), he uses a stark metaphor—like a dog eating its own vomit—to condemn those who repeatedly fall back into degrading conduct by living off the exhibition of their supposed power or sanctity.