Shloka 24
Sanatsujāta-Āhvāna (Summoning Sanatsujāta) — Vidura’s Invocation and Dhṛtarāṣṭra’s Doubt
तस्मिन् स्थितो वाप्युभयं हि नित्यं ज्ञानेन विद्वान् प्रतिहन्ति सिद्धम् | तथान्यथा पुण्यमुपैति देही तथागतं पापमुपैति सिद्धम्,किंतु परमात्मामें स्थित होनेपर विद्वान् पुरुष उस (परमात्माके) ज्ञानके द्वारा अपने पूर्वकृत पाप और पुण्य दोनोंका नाश कर देता है; यह बात सदा प्रसिद्ध है। यदि ऐसी स्थिति नहीं हुई तो देहाभिमानी मनुष्य कभी पुण्यफलको प्राप्त करता है और कभी क्रमशः प्राप्त हुए पूर्वोपार्जित पापके फलका अनुभव करता है
tasmin sthito vāpy ubhayaṁ hi nityaṁ jñānena vidvān pratihanti siddham | tathānyathā puṇyam upaiti dehī tathāgataṁ pāpam upaiti siddham ||
ผู้รู้ผู้ตั้งมั่นในพระอาตมันสูงสุด ย่อมทำลายทั้งบุญและบาปด้วยญาณแห่งตน—นี่เป็นสัจจะที่ยอมรับกันมาแต่ดั้งเดิมเสมอ หากมิได้ตั้งมั่นเช่นนั้น สัตว์ผู้ยึดมั่นในกาย บางคราวได้เสวยผลบุญ และบางคราวก็จำต้องรับผลบาปที่สุกงอมจากกรรมเก่ามิอาจหลีกเลี่ยง
सनत्सुजात उवाच
Educational Q&A
Abiding in the Supreme Self and gaining Self-knowledge dissolves the binding force of both merit and demerit; without that realization, the embodied person continues to cycle through experiencing the fruits of past good and bad actions.
Sanatsujāta instructs the listener on liberation: he contrasts the knower established in the Self—who transcends karmic accounting—with the ordinary body-identified person who alternately enjoys merit’s results and suffers sin’s ripened consequences.