Shloka 27
अध्याय ३९: विदुरेण धृतराष्ट्राय नीत्युपदेशः
Timely Counsel, Association, and Kin-Duty
वैश्यो<धीत्य ब्राह्मणान क्षत्रियां श्र धनै: काले संविभज्यतश्रितांश्ष । त्रेतापूतं धूममापच्राय पुण्यं प्रेत्य स्वर्गे दिव्यसुखानि भुझ्क्ते,वैश्य यदि वेद-शास्त्रोंका अध्ययन करके ब्राह्मण, क्षत्रिय तथा आश्रितजनोंको समय- समयपर धन देकर उनकी सहायता करे और यज्ञोंद्वारा तीनों- अग्नियोंके पवित्र धूमकी सुगन्ध लेता रहे तो वह मरनेके पश्चात् स्वर्गलोकमें दिव्य सुख भोगता है
vaiśyo ’dhītya brāhmaṇān kṣatriyāṁś ca dhanaiḥ kāle saṁvibhajya tadāśritān | tretā-pūtaṁ dhūmam āpāśritya puṇyaṁ pretya svarge divya-sukhāni bhuṅkte ||
หากไวศยะศึกษาพระเวทและศาสตรา แล้วแบ่งปันทรัพย์สินตามกาลอันควรเพื่อเกื้อหนุนพราหมณ์ กษัตริย์นักรบ และผู้พึ่งพิงของตน อีกทั้งบำรุงไฟยัญพิธี—ดำรงชีวิตท่ามกลางกลิ่นหอมแห่งควันอันบริสุทธิ์—ครั้นสิ้นชีพย่อมได้บุญ และเสวยสุขทิพย์ในสวรรค์।
विदुर उवाच
Educational Q&A
Wealth and social power become dharmic when guided by study (veda-śāstra), timely generosity to worthy recipients and dependents, and the maintenance of yajña (the sacred fires). Such a life yields puṇya and a favorable afterlife.
In Vidura’s counsel (nīti) within Udyoga Parva, he describes the proper conduct and spiritual reward for a vaiśya: learning, supporting brāhmaṇas and kṣatriyas and one’s dependents, and sustaining sacrificial rites, culminating in attainment of svarga after death.