Shloka 15
Udyoga Parva, Adhyaya 31 — Yudhiṣṭhira’s Instructions to Sañjaya
Peace Appeal and Five-Village Proposal
अजातगशशभत्रुस्तु विहाय पाप॑ं जीर्णा त्वचं सर्प इवासमर्थाम् । विरोचतेडहार्यवृत्तेन वीरो युधिष्ठिरस्त्वयि पापं विसृज्य
sañjaya uvāca | ajātaśatruḥ tu vihāya pāpaṃ jīrṇāṃ tvacaṃ sarpa ivāsamarthām | virocate dhārya-vṛttena vīro yudhiṣṭhiras tvayi pāpaṃ visṛjya ||
สัญชัยกล่าวว่า—ดุจงูสลัดคราบเก่าที่ชำรุดจนไม่อาจแนบกายได้แล้วกลับส่องประกาย ฉันใด อชาตศัตรู วีรบุรุษยุธิษฐิระก็ฉันนั้น ละบาปเสีย วางภาระแห่งความผิดนั้นไว้แก่ท่าน แล้วกลับสู่จรรยาธรรมอันมั่นคงของตน จึงปรากฏรุ่งโรจน์ด้วยคุณธรรมโดยสันดาน
संजय उवाच
Educational Q&A
Moral clarity and steadfast right conduct make a person ‘shine’; wrongdoing should be renounced rather than carried forward, and ethical integrity is portrayed as a natural radiance restored when sin is cast off.
Sañjaya describes Yudhiṣṭhira’s renewed moral brilliance: he has abandoned ‘pāpa’ and, by placing the blame/burden of wrongdoing upon the addressed party (‘tvayi’), stands out in his own upholdable righteous conduct, compared to a serpent shedding an old skin.