Shloka 13
Udyoga-parva Adhyāya 27 — Saṃjaya’s Counsel on Dharma, Desire, and the Non-Perishing of Karma
काश्यो बश्रु: श्रियमुत्तमां गतो लब्ध्वा कृष्णं भ्रातरमीशितारम् । यस्मै कामान् वर्षति वासुदेवो ग्रीष्मात्यये मेघ इव प्रजाभ्य:,(पौण्ड्रक वासुदेवके छोटे भाई) काशीनरेश बश्रु श्रीकृष्णको ही शासक बन्धुके रूपमें पाकर उत्तम राज्यलक्ष्मीके अधिकारी हुए हैं। भगवान् श्रीकृष्ण बभ्रुके लिये समस्त मनोवांछित भोगोंकी वर्षा उसी प्रकार करते हैं, जैसे वर्षाकालमें मेघ प्रजाओंके लिये जलकी वृष्टि करता है
kāśyo babhruḥ śriyam uttamāṁ gato labdhvā kṛṣṇaṁ bhrātaram īśitāram | yasmai kāmān varṣati vāsudevo grīṣmātyaye megha iva prajābhyaḥ ||
ยุธิษฐิระกล่าวว่า “บภฺรุแห่งกาศีได้บรรลุสิริราชอันสูงสุด เพราะได้กฤษณะ—ผู้เป็นทั้งน้องชายและองค์อธิราชผู้คุ้มครอง—มาเป็นที่พึ่ง วาสุเทวะโปรยปรายความรื่นรมย์อันพึงปรารถนาทั้งปวงแก่เขา ดุจเมฆในปลายฤดูร้อนที่หลั่งฝนเพื่อมหาชน”
युधिछिर उवाच
Educational Q&A
Prosperity and security in kingship are portrayed as arising from righteous alliance with a legitimate protector: Kṛṣṇa as īśitā (sovereign guide) is depicted as one who bestows benefits in a life-sustaining, non-exploitative way—like rain that supports the people.
In Udyoga Parva’s diplomatic context, Yudhiṣṭhira cites the example of the Kāśī king Babhru, who thrives because of his close bond with Kṛṣṇa. The verse uses a seasonal simile—clouds bringing rain after summer—to emphasize Kṛṣṇa’s generous support and the resulting stability for a ruler.