Shloka 7
अध्याय २६ — युद्ध-निन्दा, काम-दोष, तथा धार्तराष्ट्र-नीति-विश्लेषण
War-aversion, Desire as a Policy Fault, and Analysis of Dhṛtarāṣṭra’s Governance
वेदो5धीतक्नरितं ब्रह्मचर्य यज्ञैरिषं ब्राह्मणेभ्यश्व दत्तम् । परं स्थानं मन्यमानेन भूय आत्मा दत्तो वर्षपूगं सुखेभ्य:
sañjaya uvāca | vedo’dhītaṁ kṛtaṁ brahmacaryaṁ yajñair iṣṭaṁ brāhmaṇebhyaś ca dattam | paraṁ sthānaṁ manyamānena bhūya ātmā datto varṣapūgaṁ sukhebhyaḥ ||
สัญชัยกล่าวว่า “ด้วยศรัทธาในความจริงแห่งปรโลก เขาได้ศึกษาเวท รักษาพรหมจรรย์ ประกอบยัญพิธี และถวายทานแก่พราหมณ์ทั้งหลาย ครั้นเห็นว่านี่นำไปสู่ฐานะอันสูงสุด เขาจึงยอมมอบตนเอง เพื่อเสวยสุข ณ ที่นั้นตลอดกาลนานนับไม่ถ้วน”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse links ethical-religious discipline—Vedic study, brahmacarya, sacrifice, and generosity—to the pursuit of a higher post-mortem goal. It also warns implicitly that even great merit can be motivated by desire for prolonged heavenly enjoyment, not only by pure renunciation.
Sañjaya describes a person’s accumulated religious merits and intentions: he undertakes orthodox duties and gifts, convinced of the next world and aiming at the ‘highest state,’ even offering himself in pursuit of long-lasting otherworldly pleasures.