Shloka 153
सेनासमागमः — The Convergence of Armies
बभौ बलमनाधृष्यं कर्णिकारवनं यथा । इसी प्रकार राजा भगदत्तने दुर्योधनका हर्ष बढ़ाते हुए उसे एक अक्षौहिणी सेना प्रदान की। सुनहरे शरीरवाले चीन और किरात देशके योद्धाओंसे भरी हुई भगदत्तकी दुर्धर्ष सेना (खिले हुए) कनेरके जंगल-सी जान पड़ती थी
babhau balam anādhṛṣyaṁ karṇikāravanaṁ yathā |
ไวศัมปายนะกล่าวว่า— กองทัพนั้นรุ่งเรืองด้วยกำลังอันมิอาจต้านทาน ประหนึ่งพงไพรกรรณิการะที่กำลังผลิบาน ภคทัตตะเพื่อเพิ่มความฮึกเหิมแก่ทุรโยธนะจึงมอบทัพหนึ่งอักษเษาหิณีเต็มจำนวน; อัดแน่นด้วยนักรบจากแดนจีนะและกิราตะ ส่องประกายดุจทอง กองทัพอันน่าเกรงขามนั้นดูราวกับดงกรรณิการะอันสว่างไสว
वैशमग्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse uses a vivid simile to show how outward splendor and massed power can be both alluring and dangerous. It highlights how political alliances and the boosting of morale can accelerate a march toward war, raising implicit ethical questions about using strength and beauty in the service of adharma-driven ambition.
As the Kurukṣetra war approaches, Bhagadatta supports Duryodhana by providing a full akṣauhiṇī. His force—associated with Cīna and Kirāta warriors and described as golden and formidable—is compared to a blooming karṇikāra forest, emphasizing its striking appearance and intimidating strength.