Shloka 35
भीष्म–जामदग्न्यसंवादः (Amba-prasaṅga and Kurukṣetra Dvandva Declaration) / Bhishma–Jamadagnya Dialogue
तब मैंने पुन: अपने-आपको स्थिर करके कुपित हो उस युद्धमें परशुरामजीपर सैकड़ों बाण बरसाये ।।
sa tair agny-arka-saṅkāśaiḥ śarair āśīviṣopamaiḥ | śitair abhyardito rāmo manda-ceta iva abhavat ||
ศรอันคมกริบเหล่านั้นสว่างโชติช่วงดุจไฟและดวงอาทิตย์ และน่าสะพรึงดุจงูพิษ เมื่อรามะ (ปรศุราม) ถูกศรคมแทงซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ถูกความเจ็บปวดครอบงำ ราวกับสติสัมปชัญญะพร่าเลือนไป
राम उवाच
Educational Q&A
The verse highlights how anger and escalation in battle can overwhelm even the strongest, making one appear senseless; it implicitly commends restraint and clarity as essential to righteous conduct amid conflict.
In the course of a confrontation, Paraśurāma is repeatedly struck by extremely sharp arrows described as fire- and sun-like and as terrifying as venomous snakes, leaving him looking dazed and mentally dulled.