Shloka 32
Udyoga-parva Adhyāya 130: Kuntī’s Instruction on Rājadharma and Daṇḍanīti
यावद् बल॑ मे पुत्रेषु पश्यस्येतज्जनार्दन । प्रत्यक्ष ते न ते किंचित् परोक्ष॑ शत्रुकर्शन
yāvad balaṁ me putreṣu paśyasy etaj janārdana | pratyakṣa te na te kiṁcit parokṣaṁ śatrukarśana ||
ตราบใดที่ท่านยังเห็นกำลังและความได้เปรียบอยู่ฝ่ายบุตรของข้าพเจ้า โอ้ชนารทนะ ก็จงกระทำให้สอดคล้องกับสิ่งนั้นเถิด โอ้ผู้ข่มศัตรู สำหรับท่านแล้วไม่มีสิ่งใดเร้นลับ—ทั้งที่ประจักษ์และที่แฝงเร้น ล้วนเป็นที่รู้แจ้งแก่ท่านเสมอ
धृतराष्ट उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a ruler’s reliance on perceived power and advantage, while simultaneously acknowledging Kṛṣṇa’s superior insight. Ethically, it contrasts political calculation (strength of one’s side) with the idea that true discernment sees beyond appearances—nothing is truly ‘hidden’ from a wise (or divine) counselor.
In the diplomacy and war-preparation context of the Udyoga Parva, Dhṛtarāṣṭra addresses Kṛṣṇa with honorific epithets, implying that Kṛṣṇa can accurately assess the Kauravas’ position. He urges action or judgment based on the strength Kṛṣṇa perceives among Dhṛtarāṣṭra’s sons, while conceding Kṛṣṇa’s comprehensive knowledge of both overt and covert realities.