Shloka 14
ययातिपतनम् — Yayāti’s Fall and the Offer of Dharma
Nārada’s Account
उनके (पुत्रोंमेंसे) दो पुत्र नरश्रेष्ठ पूरु और यदु उस कुलमें अभ्युदयशील थे। उन्हीं दोनोंसे नहुषपुत्र ययाति इस लोक और परलोकमें भी प्रतिष्ठित हुए ।।
māhīpate narapatir yayātiḥ svargam āsthitaḥ | maharṣikalpo nṛpatiḥ svargāgryaphalabhug vibhuḥ ||
ข้าแต่พระราชา ในราชวงศ์นั้นมีโอรสสององค์คือ ปูรุ และ ยทุ ผู้เป็นยอดแห่งมนุษย์ ทั้งสองรุ่งเรืองด้วยความเจริญยิ่ง ด้วยสององค์นั้นเอง พระยยาติ โอรสแห่งนหุษะ จึงได้ตั้งมั่นในเกียรติยศทั้งในโลกนี้และโลกหน้า โอ้มหีปติ ครั้นพระยยาติผู้เป็นนรปติได้บรรลุสวรรค์แล้ว ก็ประทับอยู่ ณ ที่นั้นดุจผู้ครองอำนาจใหญ่ มีบุญและตบะเสมอมหาฤๅษี และเสวยผลอันประเสริฐที่สุดแห่งสวรรค์
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse links royal greatness with inner discipline: a king who is righteous and austere gains enduring honor and the ‘fruits’ of merit, even in the afterlife. It emphasizes karma-phala—ethical conduct and tapas mature into elevated states and recognition.
Nārada is describing King Yayāti’s exalted status after death: he has reached heaven and enjoys its highest rewards, being portrayed as seer-like in virtue and ascetic power.