Shloka 4
Nahuṣa Abhiṣeka and the Crisis of Restraint (नहुषाभिषेकः—दमभ्रंशः)
] दुर्बलो5हं न मे शक्तिर्भवतां परिपालने । बलवागञ्जायते राजा बलं शक्रे हि नित्यदा,“'मैं तो दुर्बल हूँ, मुझमें आपलोगोंकी रक्षा करनेकी शक्ति नहीं है। बलवान् पुरुष ही राजा होता है। इन्द्रमें ही बलकी नित्य सत्ता है”
durbalo 'haṃ na me śaktir bhavatāṃ paripālane | balavān jāyate rājā balaṃ śakre hi nityadā ||
“เรานั้นอ่อนกำลัง ไม่มีเรี่ยวแรงพอจะคุ้มครองพวกท่านได้ ผู้มีกำลังเท่านั้นจึงเป็นราชาได้; และกำลังอันเป็นนิตย์ย่อมสถิตอยู่ในศักระ—อินทร์เท่านั้น”
शल्य उवाच
Educational Q&A
Rulership is justified by capacity to protect: a king’s primary dharma is safeguarding others, and without strength (bala/śakti) one should not assume the burden of kingship; Indra is cited as the enduring exemplar of sovereign power.
Śalya speaks self-effacingly, declaring his inability to protect those addressing him and asserting that only the strong become kings, reinforcing a political-ethical standard for leadership by invoking Indra (Śakra) as the model of constant strength.