Shloka 92
महाभारतमाख्यान क्षितिं गां च सरस्वतीम् । ब्राह्मणान् केशवं चैव कीर्तयन् नावसीदति
mahābhāratam ākhyānaṃ kṣitiṃ gāṃ ca sarasvatīm | brāhmaṇān keśavaṃ caiva kīrtayan nāvasīdati ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “ผู้ใดสวดสรรเสริญมหาภารตะอันเป็นอาขยานศักดิ์สิทธิ์นี้ พร้อมทั้งเทิดทูนแผ่นดิน โค พระนทีสรัสวตี พราหมณ์ทั้งหลาย และเกศวะ (พระศรีกฤษณะ) ผู้นั้นย่อมไม่จมลงสู่หายนะ.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that sustained remembrance and praise of dharmic pillars—scriptural narrative (Mahābhārata), earth, cow, Sarasvatī (learning/speech), brāhmaṇas (guardians of Veda), and Kṛṣṇa—stabilizes a person ethically and spiritually, preventing them from ‘sinking’ into adversity.
In the closing context of the Svargārohaṇa Parva, Vaiśampāyana delivers a phalaśruti-style assurance: honoring and reciting the Mahābhārata and venerating key supports of dharma brings protection and well-being, serving as a concluding exhortation to the listener.