सेवितं चाप्सर: सड्घैर्गन्धर्वैर्देविचारिभि: । विमानं समधिष्ठाय श्रिया परमया ज्वलन्,भारत! नवाँ पारण पूर्ण होनेपर श्रोताको यज्ञोंके राजा अश्वमेधका फल प्राप्त होता है। वह सोनेके खंभों और छज्जोंसे सुशोभित, वैदूर्यमणिकी बनी हुई वेदियोंसे विभूषित, चारों ओरसे जाम्बूनदमय दिव्य वातायनोंसे अलंकृत, स्वर्गवासी गन्धर्वों एवं अप्सराओंसे सेवित दिव्य विमानपर आरूढ़ हो अपनी उत्कृष्ट शोभासे प्रकाशित होता हुआ स्वर्गमें दूसरे देवताकी भाँति देवताओंके साथ आनन्द भोगता है। उसके अंगोंमें दिव्य माला एवं दिव्य वस्त्र शोभा पाते हैं तथा वह दिव्य चन्दनसे चर्चित होता है
vaiśampāyana uvāca |
sevitaṃ cāpsaraḥ-saṅghair gandharvair divicāribhiḥ |
vimānaṃ samadhiṣṭhāya śriyā paramayā jvalan, bhārata! |
ไวศัมปายนะกล่าวว่า— เมื่อได้รับการปรนนิบัติจากหมู่อัปสราและคันธรรพผู้ท่องไปในสวรรค์ เขาก็ขึ้นประทับบนวิมานทิพย์; โอ้ ภารตะ เขาส่องประกายเจิดจ้าด้วยสิริอันยิ่งยวด
वैशम्पायन उवाच
The verse reinforces the Mahābhārata’s moral economy: righteous conduct and accumulated merit are portrayed as yielding exalted posthumous states, symbolized by radiant splendor and honor from celestial beings.
Vaiśampāyana describes a meritorious person being honored in heaven—attended by Apsarases and Gandharvas—mounting a divine vimāna and shining with supreme brilliance.