Shloka 7
Svargārohaṇa-parva Adhyāya 5 — Karmaphala-Nirdeśa and Phalāśruti (कर्मफलनिर्देशः फलश्रुतिश्च)
सौतिर्वाच इत्युक्त: स तु विप्रर्षिरनुज्ञातो महात्मना | व्यासेन तस्य नृपतेराख्यातुमुपचक्रमे,सौति कहते हैं--राजा जनमेजयके इस प्रकार पूछनेपर महात्मा व्यासकी आज्ञा ले ब्रह्मर्षि वैशम्पायनने राजासे इस प्रकार कहना आरम्भ किया
sautir uvāca ity uktaḥ sa tu viprarṣir anuñjñāto mahātmanā | vyāsena tasya nṛpater ākhyātum upacakrame |
สุติกล่าวว่า— ครั้นพระราชาชนเมชัยตรัสดังนั้นแล้ว พรหมฤๅษีไวศัมปายนะ เมื่อได้รับอนุญาตจากมหาตมะวยาสะ ก็เริ่มเล่าเรื่องราวนั้นถวายแด่พระราชา.
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
Sacred history should be transmitted through authorized lineage: the listener asks respectfully, the teacher receives sanction from a higher authority (Vyāsa), and only then begins the narration—underscoring discipline, legitimacy, and responsibility in teaching.
Sauti reports that after Janamejaya’s question, Vaiśampāyana—having obtained Vyāsa’s permission—starts telling the king the next portion of the Mahābhārata account, continuing the framed narration.