Shloka 54
Svargārohaṇa-parva Adhyāya 5 — Karmaphala-Nirdeśa and Phalāśruti (कर्मफलनिर्देशः फलश्रुतिश्च)
नित्यसिद्ध मोक्षस्वरूप भगवान् कृष्णद्वैपायनने धर्मकी कामनासे इस महाभारतसंदर्भकी रचना की है ।।
vaiśampāyana uvāca |
ṣaṣṭiṁ śata-sahasrāṇi cakārānyāṁ sa saṁhitām |
triṁśac-chata-sahasrāṇi deva-loke pratiṣṭhitam |
ไวศัมปายนะกล่าวว่า “พระกฤษณทไวปายนะ ผู้เป็นโมกษะสวรูปอันสำเร็จอยู่เนืองนิตย์ ได้รจนาสำนวนมหาภารตะนี้ด้วยความปรารถนาในธรรมะ. ท่านได้ทำสังหิตาไว้ก่อนเป็นหกล้านโศลก; ในจำนวนนั้น สามล้านโศลกได้ตั้งมั่นและแพร่หลายในเทวโลก”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The passage emphasizes the Mahābhārata’s sacred authority and vastness, portraying it as a Dharma-centered work transmitted across multiple cosmic realms, with a human-accessible recension distilled for this world.
Vaiśampāyana describes how Vyāsa composed the Mahābhārata in different large recensions and how these versions became established in various realms, including a version circulating among the gods.