Shloka 43
Svargārohaṇa-parva Adhyāya 2 — Yudhiṣṭhira’s Inquiry for His Kin and the Vision of a Punitive Realm
कि तु तत् कलुषं कर्म कृतमेभिमहात्मभि: । कर्णेन द्रौपदेयैर्वा पा्चाल्या वा सुमध्यया,“मेरे इन महामना भाइयोंने, कर्णने, द्रौपदीके पाँचों पुत्रोंने अथवा स्वयं सुमध्यमा द्रौोपदीने भी कौन-सा ऐसा पाप किया था जिससे ये लोग इस दुर्गन्धपूर्ण भयंकर स्थानमें निवास करते हैं। इन समस्त पुण्यात्मा पुरुषोंने कभी कोई पाप किया था, इसे मैं नहीं जानता
kiṃ tu tat kaluṣaṃ karma kṛtam ebhiḥ mahātmabhiḥ | karṇena draupadeyair vā pāñcālyā vā sumadhyayā ||
แต่บรรดามหात्मเหล่านี้—ไม่ว่าจะเป็นกรรณะ บุตรทั้งหลายของเทราปที หรือเทราปทีปัญจาลีผู้เอวอรชร—ได้กระทำกรรมอันเศร้าหมองสิ่งใดเล่า จึงต้องพำนักในแดนอันเหม็นสาบและน่าสะพรึงนี้?
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the tension between outward virtue and the hidden workings of karma: even those regarded as noble may appear to suffer, prompting inquiry into subtle moral causality and the limits of human judgment about merit and sin.
In the Svargarohana episode, the narrator frames a question about why revered figures—Karṇa, Draupadī, and her sons—are seen in a foul, terrifying realm, despite being known as righteous; it sets up an explanation of karmic residues and the moral complexity of the epic’s end.