Shloka 31
Chapter 78: Royal Responsibility for Wealth, Social Order, and the Protection of Dvijas
Kekaya Exemplum
येषां पुरोगमा विप्रा येषां ब्रह्म परं बलम् । अतिथिप्रियास्तथा पौरास्ते वै स्वर्गजितो नूपा:,जिनके आगे-आगे ब्राह्मण चलते हैं, जिनका सबसे बड़ा बल ब्राह्मण ही हैं, तथा जिनके राज्यके नागरिक अतिथि-सत्कारके प्रेमी हैं, वे नरेश निश्चय ही स्वर्गलोकपर अधिकार प्राप्त कर लेते हैं
yeṣāṃ purogamā viprā yeṣāṃ brahma paraṃ balam | atithipriyās tathā paurās te vai svargajito nṛpāḥ ||
กษัตริย์ผู้ซึ่งพราหมณ์เดินนำหน้าอย่างมีเกียรติ ผู้ซึ่งกำลังสูงสุดคือพลังแห่งพรหมัน (ญาณศักดิ์สิทธิ์) และผู้ซึ่งชาวเมืองรักการต้อนรับแขก—กษัตริย์เช่นนั้นแล ย่อมพิชิตสวรรค์ได้แน่นอน
राक्षस उवाच
Educational Q&A
A ruler’s lasting merit is grounded in dharma: honoring learned brāhmaṇas (as custodians of sacred knowledge) and fostering a culture of atithi-satkara (hospitality). Such social and religious ethics are presented as a direct cause of heavenly attainment.
A rākṣasa speaks a didactic verse praising the qualities of righteous kingship: brāhmaṇas are given precedence and respect, spiritual authority is treated as the kingdom’s true strength, and citizens are characterized by love of welcoming guests—together marking a polity that earns svarga.