Shloka 23
ततः सर्वार्तिवं दिव्यं पुष्पवर्ष नभस्तलात् । पपात यत्र वार्ष्णेय: सगाड़्रेय:ः सपाण्डव:,तत्पश्चात् जहाँ ग्जपुत्र भीष्म और पाण्डुनन्दन युधिष्ठिरके साथ वृष्णिवंशी भगवान् श्रीकृष्ण विराजमान थे, वहाँ आकाशसे सभी ऋतुओंमें खिलनेवाले दिव्य पुष्पोंकी वर्षा होने लगी
tataḥ sarvārti-vaṁ divyaṁ puṣpa-varṣaṁ nabhas-talāt | papāta yatra vārṣṇeyaḥ sa-gāṅgeyaḥ sa-pāṇḍavaḥ ||
ครั้นแล้ว ณ สถานที่ซึ่งพระศรีกฤษณะผู้สืบสายวงศ์วฤษณี ประทับร่วมกับภีษมะโอรสแห่งคงคา และยธิษฐิระแห่งปาณฑพ บนท้องฟ้าก็บันดาลให้มีพวงบุปผาทิพย์—ดอกไม้แห่งทุกฤดูกาล—โปรยปรายลงมาเป็นพุทธบูชา
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse signals that discourse on dharma is not merely human debate but a sacred act: the heavens respond with honor. Ethical governance and right conduct, taught in Bhīṣma’s instruction to Yudhiṣṭhira in Kṛṣṇa’s presence, are portrayed as worthy of cosmic reverence.
As Bhīṣma, Yudhiṣṭhira, and Kṛṣṇa sit together during the Shānti Parva teachings, a celestial shower of seasonally varied flowers descends from the sky upon their location, functioning as an auspicious sign and homage.