Shloka 6
तस्य चाहमसांनिध्ये श्रुतवानस्मि तं गतम् | स्वजनात् त॑ प्रतीक्षामि पर्जन्यमिव कर्षक:
tasya cāham asānnidhye śrutavān asmi taṃ gatam | svajanāt taṃ pratīkṣāmi parjanyam iva karṣakaḥ |
ในยามที่ท่านไม่อยู่ ข้าพเจ้าได้ยินจากคนของท่านเองว่าท่านไปไกลจากที่นี่แล้ว ฉะนั้นข้าพเจ้าจึงเฝ้ารอการกลับมา ดุจชาวนารอฝนที่หล่อเลี้ยงชีวิต
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights patient endurance and hopeful waiting in separation: one relies on trustworthy reports from close associates and sustains oneself through a natural metaphor—like a farmer depending on rain—suggesting steadiness rather than despair.
A Brahmin speaker says that, in the person’s absence, he has learned from that person’s own people that he has gone far away; consequently, the speaker continues to wait for him, comparing his expectation to a cultivator awaiting rain.