Shloka 4
Adhyāya 348: Nāga–Nīgabhāryā Saṃvāda on Anger, Hope, and Ethical Response
तस्मिन्नेवा श्रमे रम्ये तेपतुस्तप उत्तमम् | तत्पश्चात् वे विख्यात तपस्वी नर-नारायण ऋषि भी पुनः उसी रमणीय आश्रममें रहते हुए उत्तम तपस्यामें संलग्न हो गये ।।
tasminn eva śrame ramye tepuḥ tapa uttamam | tatpaścāt tu vikhyātau tapasvī nara-nārāyaṇau ṛṣī punar api tasmin ramye āśrame vasantaḥ uttama-tapasyāṃ saṃlagnau babhūvatuḥ || tvam api amita-vikrāntaḥ pāṇḍavānāṃ kulodvahaḥ ||
ไวศัมปายนะกล่าวว่า ในอาศรมอันรื่นรมย์นั้นเอง พวกท่านได้บำเพ็ญตบะอันสูงสุด ครั้นแล้วฤๅษีนรและนารายณะ ผู้เลื่องชื่อด้วยความเป็นตบสวี ก็พำนักอยู่ในอาศรมอันงดงามนั้น และหวนกลับสู่ตบะอันประเสริฐอีกครั้ง ส่วนท่านด้วย ผู้มีเดชานุภาพหาประมาณมิได้ เป็นผู้ค้ำจุนวงศ์ปาณฑพ
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse elevates tapas (disciplined austerity) as a supreme means of ethical and spiritual refinement, and links personal excellence to responsibility—one who is powerful should also be a sustainer of dharmic lineage and conduct.
Vaiśampāyana describes Nara and Nārāyaṇa returning to a beautiful hermitage and resuming intense austerities; the address then turns to a listener praised as a mighty bearer of the Pāṇḍava family line.