Shloka 59
Nāga-āyatana-darśana-pratīkṣā — The Brāhmaṇa’s Request and Waiting on the Gomatī
न तत्र सूर्यस्तपति न सोमो5भिविराजते । न वायुर्वाति देवेशे तपश्चरति दुश्वरम्,वहाँ सूर्य नहीं तपते, चन्द्रमा नहीं प्रकाशित होते तथा दुष्कर तपस्यामें लगे हुए देवेश्वर श्रीहरिके समीप यह लौकिक वायु भी नहीं चलती है
na tatra sūryas tapati na somo 'bhivirājate | na vāyur vāti deveśe tapaś carati duśvaram ||
ในแดนนั้น ดวงอาทิตย์ไม่แผดเผา ดวงจันทร์ไม่ทอแสง แม้สายลมก็ไม่พัด เมื่ออยู่ใกล้พระผู้เป็นใหญ่แห่งเทพ ผู้ทรงบำเพ็ญตบะอันยากยิ่ง อำนาจแห่งแรงกำลังทางโลกย่อมสิ้นฤทธิ์ลง
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse portrays a transcendent sphere where ordinary cosmic regulators—sun, moon, and wind—do not operate, implying that proximity to the supreme Lord and the power of tapas surpass worldly laws and sensory measures.
Nārada is describing a divine realm or presence associated with the Deveśa (understood here as Hari/Viṣṇu), emphasizing the extraordinary, otherworldly condition around the deity engaged in severe austerity.