Shloka 23
तेभ्यो धन्यतरश्नैव नारद: परमेष्ठिज: । न चाल्पतेजसमृषिं वेझि नारदमव्ययम्
tebhyo dhanyataras tvaiva nāradaḥ parameṣṭhijaḥ | na cālpatejasam ṛṣiṁ vetsi nāradam avyayam ||
ชนเมชยะกล่าวว่า “ในหมู่พวกเขา ท่านนี่แหละ—นารท ผู้เป็นโอรสแห่งปรเมษฐิน—เป็นผู้มีบุญยิ่งกว่าใคร เพราะท่านมิได้เห็นฤๅษีนารทว่าเป็นผู้มีรัศมีน้อย ท่านรู้จักท่านผู้นั้นว่าเป็นมหาฤๅษีผู้ไม่เสื่อมสูญ”
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
True discernment honors spiritual greatness: Nārada is to be understood not as a minor ascetic but as an imperishable, divinely empowered sage. The verse emphasizes recognizing authentic spiritual authority and inner radiance (tejas).
Janamejaya addresses Nārada, praising him as the most blessed among those being discussed, and underscores Nārada’s exalted status—born of Brahmā and known as ‘avyaya’ (imperishable)—contrasting this with any notion of him being of ‘small splendor’ (alpa-tejas).