Shloka 15
Nāga-āyatana-darśana-pratīkṣā — The Brāhmaṇa’s Request and Waiting on the Gomatī
अहो नारायणं तेजो दुर्दर्श द्विजसत्तम । यत्राविशन्ति कल्पान्ते सर्वे ब्रह्मादय: सुरा:,द्विजश्रेष्ठ] उन भगवान् नारायणका तेज अद्भुत है। मनुष्यके लिये उसकी ओर देखना भी कठिन है। कल्पके अन्तमें जिनके भीतर ब्रह्मा आदि सम्पूर्ण देवता, ऋषि, गन्धर्व तथा जो कुछ भी चराचर जगत् है, वह सब विलीन हो जाता है, उनसे बढ़कर परम पावन एवं महान् इस भूतल और स्वर्गलोकमें मैं दूसरे किसीको नहीं मानता
aho nārāyaṇaṁ tejo durdarśa dvijasattama | yatrāviśanti kalpānte sarve brahmādayaḥ surāḥ ||
ชนเมชัยยะกล่าวว่า “โอ พราหมณ์ผู้ประเสริฐ! รัศมีแห่งนารายณะช่างอัศจรรย์ ยากที่มนุษย์จะแลเห็น. เมื่อสิ้นกัลป์ เหล่าเทพทั้งปวงตั้งแต่พระพรหมย่อมเข้าสู่พระองค์และดับสูญในพระองค์. เพราะฉะนั้น ทั้งในโลกและสวรรค์ ข้าพเจ้าไม่ยอมรับผู้ใดว่าบริสุทธิ์และยิ่งใหญ่ยิ่งกว่าพระองค์.”
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
The verse affirms Nārāyaṇa as the supreme, most pure reality whose radiance is beyond ordinary perception, and into whom even the highest gods (including Brahmā) are ultimately absorbed at cosmic dissolution—supporting a devotional and theistic hierarchy grounded in cosmic order.
Janamejaya, addressing a foremost Brahmin, expresses awe at Nārāyaṇa’s unapproachable splendor and states his conviction that no being in heaven or on earth surpasses Nārāyaṇa, since all deities culminate in Him at the end of the aeon.