Shloka 111
Atithi-prāpti and the Brāhmaṇa’s Deliberation on Triadic Dharma (अतिथिप्राप्तिः धर्मत्रयविचारश्च)
स चास्माकमुपाध्याय: सहास्माभिवविशाम्पते | चतुर्वेदोदगताभिस्तमृग्भि: समभितुष्ठवे,प्रजानाथ! फिर हमारे उपाध्याय व्यासने हमारे साथ चारों वेदोंकी ऋचाओंद्वारा उन नारायणदेवका स्तवन किया
sa cāsmākam upādhyāyaḥ sahāsmābhir vaviśāṁpate | caturvedodgatābhis tam ṛgbhiḥ samabhituṣṭhuve prajānātha |
ข้าแต่องค์ผู้เป็นนายแห่งประชา! แล้วอุปัชฌาย์ของเรา คือวยาส ได้เข้าไปพร้อมกับพวกเรา และได้สรรเสริญพระนารายณ์ผู้เป็นเทพนั้นโดยชอบ ด้วยบทฤคที่ยกมาจากพระเวททั้งสี่
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse highlights a dharmic mode of worship: honoring the Supreme (Nārāyaṇa) through Vedic speech (ṛc-hymns) and disciplined praise, showing that devotion is strengthened when grounded in sacred tradition and shared practice.
Vaiśampāyana narrates that their revered teacher, along with the group, proceeds onward and then offers a formal Vedic eulogy—using hymns derived from all four Vedas—to praise Nārāyaṇa.