Shloka 10
Atithi-prāpti and the Brāhmaṇa’s Deliberation on Triadic Dharma (अतिथिप्राप्तिः धर्मत्रयविचारश्च)
किं च ब्रह्मा च रुद्रश्न शक्रश्न बलभित् प्रभु:
kiṁ ca brahmā ca rudraś ca śakraś ca balabhit prabhuḥ | sūryaḥ tārāpatiś candraḥ vāyur agnir varuṇaḥ kham pṛthivī ca ye cāvaśiṣṭā devāḥ proktāḥ te sarve kim paramātmanā racitaṁ svaṁ mokṣamārgaṁ na jānanti | yena niścalaṁ kṣayaśūnyaṁ cāvināśi mārgaṁ nāśrayanti ||
ชนเมชัยยะกล่าวว่า “แล้วพรหมา รุทร ศักระ (อินทรา) ผู้ทรงเดชผู้สังหารพละ และสุริยะ; โสมผู้เป็นเจ้าแห่งดวงดาว; วายุ อัคนี วรุณ; ทั้งอากาศและแผ่นดิน—รวมถึงเทพอื่น ๆ ที่ได้กล่าวมา—พวกเขาไม่รู้หนทางแห่งโมกษะที่ปรมาตมันทรงจัดวางเพื่อความหลุดพ้นของตนหรือ? ด้วยเหตุนี้หรือจึงไม่เข้าพึ่งหนทางอันมั่นคง ไม่เสื่อมสลาย และไม่พินาศนั้น?”
जनमेजय उवाच
Educational Q&A
Even the highest cosmic powers and deities are questioned in relation to liberation: true mokṣa depends on knowing and taking refuge in the imperishable path grounded in the Paramātman, not merely on status, power, or cosmic function.
In the Śānti Parva’s discourse on liberation, King Janamejaya presses the teacher by asking whether major gods—Brahmā, Rudra, Indra and others—know the Supreme Self’s path to mokṣa, and if not, why they do not resort to that steady, undecaying, imperishable way.