Shloka 45
अध्याय ३३७ — ज्ञानमार्ग-वैविध्यप्रश्नः तथा व्यासस्य नारायणोद्भवकथा
Systems of Knowledge and Vyāsa’s Nārāyaṇa-Origin
इति शब्द: श्रुतो5स्माभि: शिक्षाक्षरसमन्वित: । एतस्मिन्नन्तरे वायु: सर्वगन्धवह: शुचि:
iti śabdaḥ śruto 'smābhiḥ śikṣākṣara-samanvitaḥ | etasminn antare vāyuḥ sarva-gandha-vahaḥ śuciḥ, bhaktyā paramayā yuktair mano-vāk-karma-bhis tadā |
ภีษมะกล่าวว่า “เราทั้งหลายได้ยินเสียงหนึ่งซึ่งประกอบด้วยศิกษา (วินัยแห่งการออกเสียง) และพยางค์อันถูกต้อง ครั้นในระหว่างนั้นเอง ลมอันบริสุทธิ์ผู้พาเอากลิ่นหอมทั้งปวงก็พัดมาถึง พร้อมนำดอกไม้ทิพย์และสมุนไพรอันเป็นประโยชน์แก่พิธีกรรมมา แล้วเหล่าผู้รู้กาลทั้งห้า ผู้มีภักติสูงสุดและจิตแน่วแน่ ได้บูชาพระศรีหริด้วยใจ วาจา และการกระทำโดยชอบธรรม”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes disciplined sacred utterance (śikṣā and akṣara) and complete devotion expressed through the threefold instrument—mind, speech, and action—showing that inner intention and outward conduct must align in worship.
After a correctly formed utterance is heard, an auspicious, fragrant wind arrives; devotees then perform worship using the flowers and herbs brought by that breeze, indicating divine approval and a sanctified ritual setting.