Shloka 28
अध्याय ३३७ — ज्ञानमार्ग-वैविध्यप्रश्नः तथा व्यासस्य नारायणोद्भवकथा
Systems of Knowledge and Vyāsa’s Nārāyaṇa-Origin
एकान्तभावोपगतास्ते भक्ता: पुरुषोत्तमम्
ekāntabhāvopagatās te bhaktāḥ puruṣottamam | te sthūlendriyair rahitā nirāhārā niḥśveṣṭā bhavanti | teṣāṃ śarīrāt manoharā sugandhiḥ nirgacchati | te bhagavataḥ ananyabhaktāḥ sahasrakiraṇavantaṃ sanātanadevaṃ bhagavantaṃ puruṣottamaṃ praviśanti ||
ภีษมะกล่าวว่า เหล่าภักตะผู้เข้าถึงภาวะแห่งความภักดีอันเป็นเอกัคคตาเฉพาะต่อปุรุโษตตมะ ย่อมพ้นจากกิจแห่งอินทรีย์อันหยาบ; ดำรงอยู่โดยไม่ต้องอาศัยอาหาร และสงบนิ่งไร้ความกระสับกระส่าย กลิ่นหอมอันรื่นรมย์ย่อมแผ่ออกไม่ขาดจากกายของเขา ภักตะผู้มั่นคงไม่แปรผันเช่นนั้น ในที่สุดย่อมเข้าสู่และสถิตในปุรุโษตตมะผู้เป็นนิรันดร์ ผู้รุ่งเรืองด้วยพันรัศมี
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Single-pointed, exclusive devotion (ekānta-bhāva, ananya-bhakti) transforms the practitioner: sensory restlessness falls away, bodily dependence diminishes, and the devotee ultimately attains union/abidance in the eternal Supreme Lord (Puruṣottama).
In Bhishma’s instruction in the Shanti Parva, he describes the marks and destiny of perfected devotees: they become still and sense-transcendent, exhibit a sanctified purity symbolized by a pleasant fragrance, and finally enter the radiant, eternal Lord Puruṣottama.