Shloka 20
अध्याय ३३७ — ज्ञानमार्ग-वैविध्यप्रश्नः तथा व्यासस्य नारायणोद्भवकथा
Systems of Knowledge and Vyāsa’s Nārāyaṇa-Origin
एकततद्वितत्रिताश्नोचुस्ततश्चित्रशिखण्डिन:
Ekatad-dvita-tritāś coccus tataś citraśikhaṇḍinaḥ; tadanantaraṃ ekata-dvita-tritāś ca citraśikhaṇḍī-nāmāna ṛṣayo 'bruvan— “Bṛhaspate! vayaṃ brahmaṇaḥ mānasaputrāḥ ucyāmahe. Ekadā svakalyāṇecchayā sarve vayam uttaradiśaṃ yātrāṃ kṛtavantaḥ …”
ภีษมะกล่าวว่า—แล้วฤๅษีชื่อ เอกตะ ทวิตะ ตริตะ และจิตรศิขัณฑิน ได้กราบทูลเขาว่า “โอ้ พฤหัสปติ! พวกเราขึ้นชื่อว่าเป็นโอรสผู้บังเกิดจากมโนของพระพรหม ครั้งหนึ่ง ด้วยความปรารถนาในกุศลและความเจริญทางธรรมของตน พวกเราทั้งหมดจึงออกเดินทางสู่ทิศเหนือ …”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The passage foregrounds the authority and responsibility of sages: those who claim a lofty spiritual lineage (as Brahmā’s mind-born sons) must pursue genuine inner welfare (kalyāṇa) through disciplined seeking. It sets an ethical tone that true status is validated by sincere spiritual striving.
Within Bhishma’s discourse, a group of sages—Ekata, Dvita, Trita, and Chitrashikhandin—begin addressing Brihaspati. They introduce themselves as Brahmā’s mind-born sons and start recounting an earlier episode in which they traveled north in search of spiritual good, leading into the next part of the story.