Shloka 153
नारायणीयमाख्यानम् (Nārāyaṇīyam Ākhyānam) — Nārada’s Return and Hymnic Consolidation
आसीत् किल महाराज शुकाभिपतने तदा । महाराज! देवता, गन्धर्व, ऋषि, यक्ष, राक्षस और विद्याधरोंने उनका पूजन किया। वहाँसे शुकदेवजीके ऊपर उठते समय उनके चढ़ाये हुए दिव्य पुष्पोंकी वर्षसे वहाँ सब ओरका सारा आकाश छा गया
āsīt kila mahārāja śukābhipatane tadā | mahārāja! devatā gandharva ṛṣi yakṣa rākṣasa ca vidyādharaś ca tān apūjayan | tataḥ śukadevasya ūrdhvaṃ samutthitasya teṣāṃ divyapuṣpavṛṣṭyā sarvato gaganaṃ samantāc chāditam abhavat |
ภีษมะกล่าวว่า—ข้าแต่มหาราช ครั้งนั้นเมื่อศุกะกำลังจะเสด็จจากไป เหล่าเทพ คันธรรพ์ ฤๅษี ยักษ์ รากษส และวิทยาธร ต่างบูชาสักการะท่าน และเมื่อศุกเทวะลอยขึ้นจากสถานที่นั้น ฝนดอกไม้ทิพย์ที่พวกเขาถวายก็โปรยปรายปกคลุมท้องฟ้าในทุกทิศประหนึ่งถูกคลุมไว้
भीष्म उवाच
Educational Q&A
True spiritual attainment commands reverence beyond social or worldly rank: even diverse celestial orders honor the realized sage. The shower of divine flowers symbolizes recognition of inner purity, renunciation, and steadfast dharma.
Bhishma recounts a traditional episode: as Śukadeva departs by rising upward, gods and other celestial beings worship him and offer celestial flowers, whose shower fills and covers the sky in all directions.