Shloka 332
पितृयज्ञे नारायणतत्त्वम् — The Nārāyaṇa Grounding of Ancestral Offerings
इति श्रीमहा भारते शान्तिपर्वणि मोक्षधर्मपर्वणि शुकाभिपतने द्वात्रिंशदधिकत्रिशततमो<ध्याय:
iti śrīmahābhārate śāntiparvaṇi mokṣadharmaparvaṇi śukābhipatane dvātriṁśad-adhika-triśatatamo 'dhyāyaḥ
ดังนี้ ในมหาภารตอันเคารพบูชา ภายในศานติปรรพ เฉพาะส่วนโมกษธรรม บทชื่อว่า “ศุกาภิปตนะ (การเสด็จลง/การเข้าใกล้ของศุกะ)” อันเป็นบทที่สามร้อยสามสิบสอง จึงสิ้นสุดลง
शुक उवाच
Educational Q&A
This line is a colophon rather than a doctrinal verse: it signals the close of a chapter in the Mokṣadharma portion of Śānti Parva, framing the surrounding material as instruction oriented toward liberation (mokṣa) and the ethics of inner peace.
The text is marking the end of a chapter titled “Śuka’s Abhipatana” (Śuka’s descent/approach). It functions as an editorial/narrative boundary, indicating that the preceding discourse or episode connected with Śuka has concluded and the next chapter will begin.