Shloka 25
जहाँ खाये हुए अन्न और जल पच जाते हैं तथा सभी तरहके भक्ष्य पदार्थ जीर्ण हो जाते हैं, उसी पेटमें पड़ा हुआ गर्भ अन्नके समान क्यों नहीं पच जाता है ।। गर्भ मूत्रपुरीषाणां स्वभावनियता गति: । धारणे वा विसर्गे वा न कर्ता विद्यते वश:,गर्भमें मल और मूत्रके धारण करने या त्यागमें कोई स्वभावनियत गति है; किंतु कोई स्वाधीन कर्ता नहीं है। कुछ गर्भ माताके पेटसे गिर जाते हैं, कुछ जन्म लेते हैं और कितनोंकी ही जन्म लेनेके बाद मृत्यु हो जाती है
yatra khāyānnajalaṁ pacyate tathā sarvavidha-bhakṣya-dravyāṇi jīryante, tasminn eva udare patitaḥ garbhaḥ annavat kathaṁ na pacyate? garbho mūtra-purīṣāṇāṁ svabhāva-niyatā gatiḥ; dhāraṇe vā visarge vā na kartā vidyate vaśaḥ.
ในท้องเดียวกันที่อาหารและน้ำซึ่งกินเข้าไปถูกย่อย และของกินทั้งปวงถูกสลาย เหตุใดตัวอ่อนที่นอนอยู่ในนั้นจึงไม่ถูกย่อยเหมือนอาหาร? สำหรับตัวอ่อนนั้น การกลั้นหรือขับถ่ายปัสสาวะและอุจจาระดำเนินไปตามระเบียบแห่งธรรมชาติอันแน่นอน; ไม่มีผู้กระทำที่เป็นอิสระและมีอำนาจควบคุมได้โดยสิ้นเชิง. บางครรภ์หลุดร่วงจากมดลูก บางครรภ์ได้ถือกำเนิด และอีกมากมายแม้เกิดแล้วก็ยังถึงความพินาศคือความตาย.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that bodily processes and the fate of the embryo operate under a fixed natural order (svabhāva-niyati), not under an independently controlling personal agent. It points to the limits of human mastery and the inevitability of birth, miscarriage, and death within embodied existence.
Nārada poses a physiological-philosophical question: if the stomach digests food, why does it not digest the embryo? He answers by invoking nature’s regulated course in gestation and excretion, and he observes that outcomes vary—some fetuses are lost, some are born, and some die after birth—underscoring the precariousness of life.