Shloka 10
अध्याय ३३१: नारायणकथा-प्रशंसा तथा नारदस्य श्वेतद्वीप-निवृत्ति एवं बदरी-आगमनम् | Chapter 331: Praise of the Nārāyaṇa Narrative; Nārada’s Return from Śvetadvīpa and Arrival at Badarī
नाश्रु कुर्वन्ति ये बुद्धया दृष्टवा लोकेषु संततिम् सम्यक् प्रपश्यत: सर्वे नाश्रुकर्मोपपद्यते,जो मनुष्य संसारमें अपनी संतानकी मृत्यु हुई देखकर भी अश्रुपात नहीं करते, वे ही धीर हैं। सभी वस्तुओंपर समीचीन भावसे दृष्टिपात या विचार करनेपर किसीका भी आँसू बहाना युक्तिसंगत नहीं जान पड़ता है
nāśru kurvanti ye buddhyā dṛṣṭvā lokeṣu santatim | samyak prapaśyataḥ sarve nāśrukarmopapadyate ||
ผู้ที่มีปัญญาแจ่มชัด แม้เห็นความตายของบุตรตนในโลกนี้ก็ไม่หลั่งน้ำตา ผู้นั้นแลจึงชื่อว่าแน่วแน่มั่นคง เพราะเมื่อพิจารณาสรรพสิ่งโดยถูกต้องและรอบด้านแล้ว การร่ำไห้ย่อมไม่ปรากฏว่าเป็นสิ่งสมควร
नारद उवाच
Educational Q&A
True steadiness (dhairya) arises from clear discernment: when one understands the universal condition of impermanence, even the death of one’s own children is seen within a larger truth, and uncontrolled weeping is viewed as not truly appropriate.
Nārada is instructing his listener in the Shānti Parva’s ethical-philosophical mode, presenting a counsel on grief: the wise, seeing the nature of worldly existence correctly, do not collapse into lamentation even in the face of personal loss.