Shloka 16
नारदस्य वच: श्रुत्वा कृष्णद्वेपायनो<ब्रवीत् । महर्षे यत् त्वया प्रोक्ते वेदवादविचक्षण,नारदजीकी बात सुनकर श्रीकृष्णद्वैपायन व्यासने कहा--“वेदविद्याके विद्वान् सहर्षे! आपने जो कुछ कहा है, यह मेरे मनके अनुकूल ही है। आप ही ऐसी बात कह सकते हैं। आप सर्वज्ञ, सर्वदर्शी और सर्वत्रकी बातें जाननेके लिये उत्कण्ठित रहनेवाले हैं
nāradasya vacaḥ śrutvā kṛṣṇadvaipāyano ’bravīt | maharṣe yat tvayā prokte vedavādavicakṣaṇa ||
ภีษมะกล่าวว่า ครั้นได้ฟังถ้อยคำของนารทแล้ว กฤษณทไวปายนะ (วยาสะ) จึงกล่าวว่า “ข้าแต่มหาฤๅษี ผู้ชำนาญในวาทะแห่งพระเวท—ถ้อยคำที่ท่านกล่าวนั้น…”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical posture of receiving wise counsel: speech grounded in Vedic discernment (vedavādavicakṣaṇa) is acknowledged as authoritative, and a listener should test it by inner congruence—whether it accords with dharma and the well-formed mind.
Within Bhīṣma’s discourse, Nārada has spoken; Vyāsa hears him and responds respectfully, affirming that Nārada’s statement aligns with his own understanding, thereby validating the counsel and advancing the dialogue’s doctrinal thread.