Shloka 173
Mahāvasu’s Fall by Speech-Error and Release through Devotion (अज-विवादः वसोः शापः विमोचनं च)
जजड़माजडूमं चैव प्रहृष्टमभभवज्जगत् | वायुने सब प्रकारके दिव्य पुष्पोंकी वर्षा की। चर और अचर सारा संसार हर्षसे खिल उठा
jaḍam ajaḍaṁ caiva prahṛṣṭam abhavad jagat | vāyunā sarvaprakāreṇa divya-puṣpāṇāṁ varṣā kṛtā | caraṁ cācaraṁ ca sarvaṁ saṁsāraṁ harṣeṇa vikasitam abhavat |
ภีษมะกล่าวว่า “แล้วโลกทั้งปวง—ทั้งผู้ทึบและผู้รู้แจ้ง—ก็เปี่ยมด้วยความยินดี ลมพัดพาให้เกิดพรมาลาทิพย์โปรยปรายนานาประการ สรรพสิ่งทั้งที่เคลื่อนไหวและไม่เคลื่อนไหวล้วนเบิกบานดุจผลิบานด้วยปีติ”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse portrays an auspicious cosmic response—nature itself rejoices and offers divine signs—suggesting harmony with dharma and the restoration of order when a righteous or significant event occurs.
Bhīṣma describes a moment when the entire world becomes joyful, and the wind causes a rain of celestial flowers; all beings, moving and unmoving, appear to bloom with happiness—an omen-like celebration by nature.