Shloka 70
Śuka’s Guṇa-Transcendence and Vyāsa’s Consolation (शुकगति-वर्णनम्)
मा स्प्राक्षी: साधु जानीष्व स्वशास्त्रमनुपालय । कृतेयं हि विजिज्ञासा मुक्तो नेति त्वया मम । एतत् सर्व प्रतिच्छन्न॑ मयि नाहसि गूहितुम्
mā sprākṣīḥ sādhu jānīṣva svaśāstram anupālaya | kṛteyaṃ hi vijijñāsā mukto neti tvayā mama | etat sarvaṃ praticchannaṃ mayi nāhasi gūhitum |
อย่าแตะต้องเรา จงรู้ว่าอาจาระของเราดีงามและไร้มลทิน และจงรักษาศาสตร์ของตน—วินัยแห่งสันนยาส—ให้มั่นคงไม่หวั่นไหว เจ้าได้ตั้งข้อไต่ถามเกี่ยวกับเราว่า ‘กษัตริย์ผู้นี้เป็นชีวันมุกตะหรือไม่’ เจตนาทั้งหมดนั้นซ่อนอยู่ในใจเจ้า บัดนี้เจ้าจะปิดบังจากเราไม่ได้
जनक उवाच
Educational Q&A
Janaka emphasizes disciplined adherence to one’s own dharma (here, the renunciant code) and insists on inner honesty: a seeker’s concealed motive—testing whether he is a jīvanmukta—should be brought into the open rather than hidden behind outward gestures.
A renunciant woman approaches King Janaka and attempts physical contact; Janaka stops her, affirms his spotless conduct, and directly names her unspoken purpose: she has come to examine whether he is liberated while still living, and he tells her she cannot keep that intention concealed.