Shloka 59
Śuka’s Guṇa-Transcendence and Vyāsa’s Consolation (शुकगति-वर्णनम्)
वर्णप्रवरमुख्यासि ब्राह्मणी क्षत्रियस्त्वहम् । नावयोरेकयोगो<स्ति मा कृथा वर्णसंकरम्
varṇapravaramukhyāsi brāhmaṇī kṣatriyastvaham | nāvayorekayogo 'sti mā kṛthā varṇasaṅkaram ||
ในหมู่กุลธิดาแห่งพราหมณ์ผู้เลิศและสำคัญ เธอเป็นผู้เด่นยิ่ง เธอเป็นพราหมณี ส่วนเราเป็นกษัตริย์ ฉะนั้นการรวมกันของเราทั้งสองไม่สมควร อย่าก่อโทษที่เรียกว่า ‘วรรณะสังกร’ (ความปะปนแห่งวรรณะ) เลย
जनक उवाच
Educational Q&A
Janaka emphasizes restraint and adherence to dharma as he understands it: despite admiration, he refuses a cross-varṇa union, warning against the socially and ethically censured consequence termed varṇa-saṅkara.
In a dialogue within Śānti Parva, King Janaka addresses a Brahmin maiden, praising her eminence but declining union with her on the grounds that she is brāhmaṇī while he is kṣatriya, and he cautions her not to cause varṇa-saṅkara.