Shloka 66
राजधर्मः, दण्डनीतिः, कर्तृत्व-विचारः च
Royal Duty, Lawful Discipline, and the Question of Agency
पापान् सर्वैरुपायैस्तान् नियच्छेच्छातयीत वा । जो मोहके वशीभूत हो प्रमाणभूत धर्म और उसका प्रतिपादन करनेवाले शास्त्रको अमान्य कर दें
pāpān sarvair upāyais tān niyacchec chātayīta vā | yo mohake vaśībhūto hi pramāṇabhūtaṃ dharmaṃ ca tasya pratipādakaṃ śāstraṃ cāmanīkurute, sa sevako vā putro vā tapasvī vā anyo vā; sarvopāyaiḥ tān pāpino damayet athavā nighnīyāt |
พึงใช้ทุกวิถีทางข่มและยับยั้งคนบาปเหล่านั้น หรือหากจำเป็นก็พึงทำลายเสีย ผู้ใดถูกโมหะครอบงำแล้วปฏิเสธธรรมอันเป็นหลักฐาน และปฏิเสธคัมภีร์ที่ประกาศธรรม—จะเป็นข้ารับใช้ บุตร นักบำเพ็ญตบะ หรือผู้ใดก็ตาม—ผู้นั้นพึงถูกปราบด้วยทุกมาตรการ มิฉะนั้นก็พึงกำจัดให้สิ้น
व्यास उवाच
Educational Q&A
Dharma and the śāstras that articulate it are presented as binding authorities for social and moral life. Those who, out of delusion, actively repudiate these foundations are to be restrained firmly; and if they remain dangerous and incorrigible, the text allows extreme measures to protect the moral order.
In the didactic setting of Śānti Parva, Vyāsa delivers a governance-and-ethics instruction: he classifies certain people as harmful—namely, those who deny authoritative Dharma and scripture—and advises decisive suppression regardless of their social role (servant, son, ascetic, etc.).