Shloka 34
नारद–शुक संवादः
Impermanence, Svabhāva, and Śuka’s Resolve for Yoga
तत्रोपनिषदं चैव परिशेषं च पार्थिव । मथ्नामि मनसा तात दृष्ट्वा चान्वीक्षिकीं पराम्
tatro'paniṣadaṃ caiva pariśeṣaṃ ca pārthiva | mathnāmi manasā tāta dṛṣṭvā cānvīkṣikīṃ parām ||
ยาชญวลกยะกล่าวว่า “ข้าแต่พระราชา ลูกเอ๋ย—ณ ที่นั้น ครั้นได้พิจารณาคำสอนแห่งอุปนิษัท ส่วนภาคผนวก และวิชาอานวีक्षิกีอันยอดยิ่ง (การใคร่ครวญด้วยเหตุผล) แล้ว เราจึงเริ่มกวนมธุรสแห่งธรรมทั้งปวงนั้นไว้ในใจ เพื่อสกัดเอาสาระแท้จริงออกมา”
याज़्ञवल्क्य उवाच
Educational Q&A
True understanding is not gained by merely possessing sacred texts; it arises from reflective assimilation—‘churning’ the Upaniṣadic teaching together with its supplementary explanations through disciplined inquiry (ānvīkṣikī) to extract the essence that guides right living and liberation.
Yājñavalkya addresses a king affectionately and describes his own method of study: he examines the Upaniṣads and related supplementary material, then engages the highest rational inquiry, internally processing the teachings to arrive at their distilled meaning.