Shloka 14
शवगन्धमुपाघ्राति सुरभिं प्राप्पय यो नर:
śavagandham upāghrāti surabhiṁ prāpya yo naraḥ
ยาชญวลกยะกล่าวว่า “บุรุษผู้ไปถึงสิ่งหอมแล้วกลับยังสูดกลิ่นศพ ย่อมมีรสนิยมวิปริตและจิตที่ฝึกไปในทางอัปมงคล เพราะฉะนั้นพึงหันจากสิ่งโสโครก แล้วตั้งใจไว้ในสิ่งบริสุทธิ์และเกื้อกูล”
याज्ञवल्क्य उवाच
Educational Q&A
The verse uses a stark contrast—corpse-stench versus fragrance—to teach ethical discernment: a well-trained mind turns away from the foul and chooses what is pure and beneficial; clinging to impurity even when the good is available indicates distorted values and lack of self-mastery.
In Śānti Parva’s didactic setting, Yājñavalkya delivers a moral illustration. He describes a person who, despite encountering something fragrant, prefers to smell a corpse-stench—an example meant to critique misguided attachment and to encourage cultivation of purity and right preference.