Shloka 42
अक्षरक्षरयोरेतदुक्त तव निदर्शनम् । मयेह ज्ञानसम्पन्नं यथाश्रुतिनिदर्शनात्,राजन! वेदमें जैसा वर्णन किया गया है, उसके अनुरूप यह क्षर-अक्षरका विवेक करानेवाला ज्ञान मैंने तुम्हें सुनाया है
akṣarakṣarayor etad uktaṁ tava nidarśanam | mayeha jñānasampannaṁ yathāśruti-nidarśanāt, rājan! vedaṁ me yathā varṇitaṁ, tasya anurūpaṁ idaṁ kṣara-akṣara-viveka-kārakaṁ jñānaṁ mayā tubhyaṁ śrāvitam ||
อุปมาว่าด้วยสิ่งไม่แปรผัน (อักษร) และสิ่งแปรผัน (กษร) นี้ ได้กล่าวแล้วเพื่อให้ท่านเข้าใจ. ข้าแต่พระราชา อาศัยนัยแห่งศรุติ ตามที่เวทพรรณนาไว้ ข้าพเจ้าได้ถ่ายทอดแก่ท่านซึ่งญาณอันทำให้จำแนกได้ระหว่างสิ่งเปลี่ยนแปลงกับสิ่งไม่เปลี่ยนแปลง.
वसिष्ठ उवाच
Educational Q&A
The verse emphasizes viveka—clear discernment between kṣara (the changing, perishable realm) and akṣara (the unchanging, imperishable principle)—and asserts that this teaching is aligned with Śruti/Vedic testimony, presenting scriptural authority as the basis for right understanding.
Vasiṣṭha addresses a king and concludes or summarizes an instruction: he has provided an illustrative explanation of the imperishable and perishable, claiming it is faithful to Vedic description, and that he has now recited this discriminative knowledge to the listener.