Shloka 336
Śānti-parva Adhyāya 30: Nārada–Parvata Samaya-bhaṅga, Śāpa, and the Marriage of Sukumārī
देवं मुनि वा यक्ष॑ वा पतित्वे पतिवत्सला । पतिपर स्नेह रखनेवाली सुकुमारी अपने स्वामीकी सेवामें सदा उपस्थित रहती और दूसरे किसी पुरुषका
devaṃ muniṃ vā yakṣaṃ vā patitvaṃ pativatsalā | patipara-sneha-rakṣaṇe vālī sukumārī svāminaḥ sevāyāṃ sadā upasthitā tiṣṭhati sma, anyasya kasya-cid api puruṣasya—sa yakṣo muniḥ athavā devo 'pi syāt—manasāpi patirūpeṇa na cintayati sma |
ภรรยาสาวผู้บอบบางนั้น ผู้ภักดีต่อสามีเป็นที่สุด ย่อมอยู่พร้อมในงานปรนนิบัติพระสวามีเสมอ และด้วยความรักที่มอบไว้แก่สามีเพียงผู้เดียว นางแม้ในใจก็มิได้ถือชายอื่นเป็นสามีเลย—ไม่ว่าจะเป็นยักษ์ ฤๅษี หรือแม้เทพเจ้า.
श्रीकृष्ण उवाच
Educational Q&A
True fidelity is not limited to outward behavior; it includes guarding the mind. The ideal presented is exclusive devotion to one’s spouse, maintained through disciplined inner intention and constant service.
Śrīkṛṣṇa describes a devoted wife who remains continually attentive to her husband’s service and refuses to entertain—even mentally—the idea of any other male (even a Yaksha, sage, or god) as a husband.