Shloka 26
Śānti-parva Adhyāya 30: Nārada–Parvata Samaya-bhaṅga, Śāpa, and the Marriage of Sukumārī
स तद् वाक्यं तु विज्ञाय नारद: पर्वतं तथा,युक्तोडपि नित्यधर्मश्न न वै स्वर्गमवाप्स्यसि । उस बातको समझकर मामा नारदजी भी कुपित हो उठे और उन्होंने अपने भानजे पर्वतको शाप देते हुए कहा--“अरे! तू तपस्या, ब्रह्मचर्य, सत्य और इन्द्रिय-संयमसे युक्त एवं नित्य धर्मपरायण होनेपर भी स्वर्गलोकमें नहीं जा सकेगा"
sa tad vākyaṃ tu vijñāya nāradaḥ parvataṃ tathā | yukto 'pi nityadharmajña na vai svargam avāpsyasi ||
ครั้นนารทได้ฟังถ้อยคำนั้นก็โกรธจัด แล้วสาปหลานชายคือปารวตะว่า “โอ้ปารวตะ! แม้เจ้าจะประกอบตบะ รักษาพรหมจรรย์ ยึดสัตย์ และสำรวมอินทรีย์ เป็นผู้มั่นคงในธรรมอยู่เนืองนิตย์ เจ้าก็มิอาจบรรลุสวรรค์ได้”
श्रीकृष्ण उवाच
Educational Q&A
The verse highlights that ethical consequence (karma) can override mere external religiosity: even disciplined practice and habitual dharma do not guarantee heavenly reward if one commits a serious fault that brings about a righteous curse.
After grasping what was said, the sage Nārada becomes angry and curses his nephew Parvata, declaring that despite Parvata’s disciplined, dharma-oriented life, he will not attain Svarga.