Shloka 11
Śānti-parva Adhyāya 30: Nārada–Parvata Samaya-bhaṅga, Śāpa, and the Marriage of Sukumārī
सुकुमारी कुमारी च पद्मकिज्जल्कसुप्र भा । तब “बहुत अच्छा” कहकर राजाने उन दोनोंका सत्कारपूर्वक पूजन किया। तदनन्तर एक दिन राजा सूंजयने अत्यन्त प्रसन्न होकर उन दोनों तपस्वी महात्माओंसे कहा --“महर्षियो! यह मेरी एक ही कन्या है
sukumārī kumārī ca padmakijjalkasuprabhā |
มีหญิงสาวนามว่า “สุกุมารี” —เป็นกุมารีผู้ละมุนละไมยิ่งนัก งามเรืองรองดุจเส้นใยเกสรบัว ครั้นแล้วพระราชาตรัสว่า “ดีแล้ว” และทรงต้อนรับบูชาเหล่ามหาตมันผู้ทรงตบะทั้งสองด้วยความเคารพยิ่ง ต่อมาในวันหนึ่ง พระเจ้าสูญชัยทรงปลื้มปีติเป็นอย่างยิ่ง จึงตรัสแก่ท่านมหาตมันผู้มั่งคั่งด้วยตบะทั้งสองว่า “ข้าแต่มหาฤษีทั้งหลาย! นี่คือธิดาเพียงผู้เดียวของเรา—งามยิ่ง ควรแก่การชม ไม่มีมลทินในอวัยวะ และเพียบพร้อมด้วยศีลและความประพฤติอันดี มีรัศมีดุจเกสรบัว นางสุกุมารีผู้นี้ ตั้งแต่วันนี้จักปรนนิบัติรับใช้ท่านทั้งสอง”
श्रीकृष्ण उवाच
Educational Q&A
The passage highlights dharma through reverence toward sages and the ethical ideal of honoring spiritual merit with respectful hospitality; it also presents service (sevā) as a valued expression of humility and righteous conduct.
A king, pleased with two ascetic sages, formally honors them and then offers his only daughter Sukumārī—praised for beauty and virtue—to attend and serve them from that day onward.