Shloka 26
अव्यक्त–प्रकृति–इन्द्रियविचारः
The Unmanifest, Prakṛtis, and the Sense-Complex
विषयानश्रुते यस्तु न स भोक्ष्यत्यसंशयम् । यस्तु भोगांस्त्यजेदात्मा स वै भोक्तुं व्यवस्यति,जो मनुष्य शब्द, स्पर्श आदि विषयोंका उपभोग करता है, वह निश्चय ही ब्रह्मानन्दके अनुभवसे वंचित रह जायगा, परंतु जो विषयोंका परित्याग करता है, वह अवश्य ही ब्रह्मानन्दके अनुभवमें समर्थ हो सकता है
viṣayān aśrute yas tu na sa bhokṣyaty asaṁśayam | yas tu bhogāṁs tyajed ātmā sa vai bhoktuṁ vyavasyati ||
ผู้ใดไม่หันเหจากอารมณ์แห่งอินทรีย์ ผู้นั้นย่อมไม่อาจลิ้มรสความปีติอันสูงสุดได้โดยปราศจากข้อสงสัย; แต่ผู้ใดสละความเพลิดเพลินทั้งหลายด้วยความตั้งมั่นภายใน ผู้นั้นแลย่อมเหมาะสมต่อการประสบสุขอันประเสริฐนั้น
पराशर उवाच
Educational Q&A
Attachment to sense-objects blocks the experience of higher spiritual bliss; deliberate renunciation and self-restraint make one fit to realize that supreme joy.
In a didactic passage of the Śānti Parva, the sage Parāśara instructs on the path of inner peace: turning away from sensory indulgence and cultivating renunciation as a prerequisite for realizing the highest happiness.