Shloka 33
अध्याय २९७ — श्रेयः, धृति, दान-नियमाः
Welfare, Steadfastness, and Norms of Giving
कथं न विप्रणश्येम योनितो<स्या इति प्रभो । कुर्वन्ति धर्म मनुजा: श्रुतिप्रामाण्यदर्शनात्,'प्रभो! हम कौन ऐसा उपाय करें, जिससे हमें इस मनुष्य-योनिसे नीचे न गिरना पड़े' यह सोचकर और वैदिक प्रमाणोंपर विचार करके मनुष्य धर्मका अनुष्ठान करते हैं
kathaṁ na vipraṇaśyema yonito ’syā iti prabho | kurvanti dharma manuṣyāḥ śrutiprāmāṇyadarśanāt ||
“ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า เราจะทำอย่างไรจึงจะไม่พินาศ—ไม่ตกต่ำจากภพมนุษย์นี้ไปสู่ภพที่ต่ำกว่า?” ด้วยความคิดเช่นนี้ และด้วยการพิจารณาความเป็นหลักฐานอันเชื่อถือได้ของศรุติ (พระเวท) มนุษย์ทั้งหลายจึงประกอบธรรม
पराशर उवाच
Educational Q&A
Humans practice dharma with the aim of not degenerating from the precious human condition, grounding their conduct in the recognized authority of śruti (Vedic revelation) as a reliable guide for right living.
Parāśara addresses a ‘lord’ and explains the motivation behind human religious-ethical practice: people, fearing downfall into lower births and trusting śruti as authoritative, undertake dharma as a deliberate discipline.